Deportacje do obozu zagłady w Bełżcu

Akcja „Reinhardt”, której celem była systematyczna zagłada ludności żydowskiej oraz grabież jej mienia na terenie Generalnego Gubernatorstwa, rozpoczęła się oficjalnie w nocy z 16 na 17 marca 1942 roku wraz z przystąpieniem do likwidacji getta w Lublinie. Operacja ta opierała się na masowych deportacjach do nowo utworzonego obozu zagłady w Bełżcu, gdzie w pierwszej kolejności kierowano osoby uznane podczas brutalnych selekcji za niezdolne do pracy. Równolegle z działaniami w Lublinie program eksterminacji objął także inne regiony, w tym dystrykt Galicja, skąd zgodnie z wytycznymi niemieckiego dowództwa rozpoczęto wywózki ludności żydowskiej ze Lwowa.

Mila Sandberg - Mesner wspomina:

„Moi rodzice byli zdecydowani pojechać na śmierć. Byli zmęczeni uciekaniem i ukrywaniem się. Poza tym uważali, że bez nich mamy większą szansę przeżycia. Matka siedziała w kącie wagonu i łkała. «Skąd będę wiedziała, że moje dzieci się nie poranią, wyskakując z jadącego pociągu?». Ojciec pocieszał ją: «Kiedy nasze dzieci wyskoczą z wagonu, aniołowie rozłożą skrzydła, żeby złagodzić upadek».
Wtedy Matka podarła chusteczkę na paski, żeby przywiązać nam buciki do stóp.

 Oddałyśmy im ostatnie kawałeczki chleba, które miałyśmy w kieszeniach. Uściskałyśmy ich po raz ostatni, jak w transie. […] Wydawało mi się, że bardzo długo spadałam, zanim poczułam żwir pod stopami. Nic mi się nie stało; leżałam nieruchomo, patrząc, jak duch pociągu znika w ciemnościach. W tym pociągu byli moi rodzice, którzy jechali ku swojej śmierci”